Vrijwel iedere orga­ni­satie inves­teert momen­teel in AI. Volgens Martijn Aslander wordt daarbij één cruciale voor­waarde over het hoofd gezien: de lees­baar­heid van de onder­lig­gende infor­matie.

In zijn nieuwe boek Infor­ma­tie­au­to­nomie betoogt hij dat de meeste bedrijfs- en over­heids­in­for­matie is opge­slagen in formaten die compu­ters nauwe­lijks zelf­standig kunnen verwerken. Daar­door ontstaan onno­dige kosten, vendor lock-in en teleur­stel­lende AI-resul­taten.

“Als orga­ni­sa­ties AI willen inzetten, moeten ze eerst zorgen dat hun infor­matie machi­ne­lees­baar wordt.”

Het boek beschrijft prak­tijk­voor­beelden uit onder meer Wigo4it, GOV​.UK, de Pilot Infor­ma­tie­au­to­nomie en Logius (NLdoc). Daaruit blijkt volgens Aslander dat een groot deel van de func­ti­o­na­li­teit van tradi­ti­o­nele docu­men­tom­ge­vingen vervangen kan worden door open, tekst­ge­ba­seerde oplos­singen die eenvou­diger te beheren zijn en beter samen­werken met AI.

Volgens Aslander verschuift de rol van AI boven­dien funda­men­teel. Niet AI zelf moet beslis­singen nemen, maar AI moet program­meurs, beleids­ma­kers en infor­ma­tie­pro­fes­si­o­nals helpen om deter­mi­nis­ti­sche scripts te bouwen die repro­du­ceer­baar en contro­leer­baar zijn.

infor­ma­tie­au­to­nomie: het vermogen van een orga­ni­satie om haar eigen infor­matie onaf­han­ke­lijk van leve­ran­ciers te kunnen lezen, analy­seren en gebruiken.

Voor orga­ni­sa­ties die nadenken over AI-stra­tegie, digi­tale auto­nomie en moder­ni­se­ring van hun infor­ma­tie­voor­zie­ning vormt Infor­ma­tie­au­to­nomie een funda­men­teel ander perspec­tief op digi­ta­li­se­ring.